مولر و هتينگردر دهه 1950 ، دانشمندان آلماني دكتر اريش آلبرت مولر [6] و تئودور هتينگر [7] "مشاهده كردند كه انقباضاتي كه كمتر از يك سوم حداكثر قدرت را درگير مي كند ، عضله را تمرين نمي دهد. اگر انقباض عضله بيش از يك سوم عضله باشد حداكثر قدرت ، جرم آن رشد مي كند و از اين رو نيز قدرت آن ".
مطالعه در موسسه ماكس پلانك شامل بيش از 200 آزمايش در يك دوره ده ساله بود. تئودور هتينگر كتاب فيزيولوژي قدرت خود را منتشر كرد. [9] هر دو آنها يك برنامه آموزشي مبتني بر ورزش ايزومتريك تهيه كردند.
در دهه 1960 ، پروفسور جيمز آ. بيلي ايزومتريك را با كلاسي از 104 دانشجو در دانشگاه كانكتيكات آزمايش كرد تا نتايج آزمايشات اندازه گيري افزايش قدرت ، استقامت ، هماهنگي و چابكي را مطالعه كند. مقاله اصلي پس از 4 هفته تمرينات ايزومتريك ، دستاوردهاي قابل توجهي را نشان داد. [11] تمرينات ايزومتريك براي اولين بار در اوايل فرهنگ بدني ، پيش ساز بدن سازي ، مورد توجه عموم مردم آمريكا قرار گرفت. بسياري از بدنسازان تمرينات ايزومتريك را در رژيم هاي تمريني خود گنجانده اند. [12]
مصارف پزشكيهمچنين مي توان از تمرينات ايزومتريك در كنار تخت براي تشخيص سوفل هاي مختلف قلب استفاده كرد. سوفل نارسايي ميترال در مقايسه با سوفل آرامتر تنگي آئورت بلندتر مي شود [13]. [14] همچنين مي توان از آنها براي جلوگيري از سندرم سو dis استفاده در اندامي استفاده كرد كه پس از شكستگي توسط گچ بي حركت شده است.
مطالعات ناساناسا در مورد استفاده از ايزومتريك در جلوگيري از آتروفي عضلاني كه فضانوردان در نتيجه زندگي در يك محيط جاذبه صفر تجربه كرده اند تحقيق كرده است. ايزومتريك ، تمرينات افزايش طول عضله و كوتاه شدن عضله مورد مطالعه و مقايسه قرار گرفت. نتيجه نشان داد كه در حالي كه هر سه نوع ورزش باعث رشد عضلات مي شوند ، اما ايزومتريك نتوانست مانع كاهش پروتئين هاي انقباضي موجود در بافت عضلاني شود. نتيجه تخريب عضله در سطح مولكولي بود. از آنجا كه پروتئين هاي انقباضي باعث انقباض عضلات مي شوند و به آنها قدرت بدني مي بخشد ، ناسا نتيجه گرفت كه ايزومتريك بهترين راه براي فضانوردان براي حفظ بافت عضلاني نيست.
غواصي تجاري غيرنظامي